Tsjernobyl, 26 april 1986.

Door het mislukken van een kernproef en de ontploffing van een reactor neemt het leven van de mensen in en rond de stad Pripyat een drastische wending. De mensen van zo’n 90 steden en dorpen in een straal van 30 km rond de reactor worden geëvacueerd uit hun huizen om er niet meer weer te keren. Pétro en Nadia, een echtpaar geboren en getogen in Zvizdal, weigeren de evacuatie en een nieuw aangeboden huis. Ze verkiezen in hun oude dorp, in hun huis te blijven. Een spookdorp. Alle bekenden zijn verdwenen, alleen hun geplunderde huizen getuigen van een voormalige bedrijvigheid. Versteende plaatsen, overwoekerd door de natuur die weer vrij spel krijgt. ‘Zvizdal’ toont Pétro en Nadia, beiden de 80 jaar ver voorbij, die onverwoestbaar stand houden in de besmette zone en een zelf verkozen eenzaamheid. Zonder stromend water, elektriciteit, telefoon of post. Vijf jaar lang reisde BERLIN twee maal per jaar naar Tsjernobyl om telkens een tijd met Pétro en Nadia door te brengen, hen voor de camera te interviewen en hun leven en keuzes te volgen.

Hoe draagt men een afzondering van jaren? Hoe vergaat het het echtpaar bij het ouder worden? Wat als één van hen overlijdt? Volgen andere bewoners hen naar hun geboortegrond of zal Zvizdal langzaam maar zeker worden ingepalmd door de natuur na jaren lang vrij spel?

Er zijn de bijgeloven, er is de wodka, het prevelen, het vloeken, het zingen, de tandpijn, de ouderdomskwalen, het 20 kilometer wandelen naar de winkel, het wachten op iemand van de bewoonde wereld. Er zijn het stokoude paard en de uitgemergelde koe.

Een verhaal over eenzaamheid, overleving, armoede, hoop en ja, ook liefde tussen twee mensen met rondom hen het kleurloze, geurloze maar permanente stralingsgevaar.