Een tragikomische ode aan zelfverzonnen regels.

Een astronaut zweeft al maanden door de ruimte. Het land dat hem daar naartoe stuurde is inmiddels opgeheven. Nu wacht hij op iemand die hem zal terughalen.

Een koppel heeft afgesproken dat ze vanaf nu alles eerlijk met elkaar zullen delen. Elke gedachte, elke onzekerheid, elke ongemakkelijkheid zal vanaf nu worden uitgesproken.

Er staat een parkeermeter midden op de weg. Geen auto kan er nog langs. Ondanks de 24 uren durende file in het lintdorp ergens in Vlaanderen, blijft de burgemeester volharden. “Alles ging volgens de regels. Terugkeren is geen optie.”

Regels.

Van jongs af aan wordt ons geleerd “Hou je aan de regels.” Dat doen we dan ook, tot we 14 zijn. En dan blijkt dat afwijken van die regeltjes ons misschien wel veel meer zou kunnen opleveren. Autonomie, macht, zelfbevestiging, geld.

In deze voorstelling laten we zien hoe een gemeenschap tot regeltjes komt, tot nog meer regeltjes, tot de regeltjes zich tegen ons gaan keren. En hoe we vervolgens met dat zelf gecreëerde monster dienen om te gaan.